Kinderopvang School uit de toekomst

Wie we zijn

Welkom bij Kinderopvang School uit de Toekomst in Almere. Wij willen onderwijsontwikkelingen waar kinderen voor de toekomst geboren zijn, al in de kinderopvang toepassen. Onze opvang richt zich op jonge kinderen tussen 0 en 4 jaar, met speciale aandacht voor hoogsensitieve/hooggevoelige kinderen. Volgens onze visie ligt de basis voor leren in deze periode. We bieden een veilige omgeving waarin kinderen zich kunnen ontwikkelen in hun eigen tempo. In alles wat we doen staan mentale en lichamelijke ontwikkeling, maar ook emoties en sociale reacties centraal.

Hoe we werken

We combineren leren met aandacht voor emoties, gevoelens en reacties. Bij binnenkomst gaan de schoenen uit en is de opvang schoen-vrij. Peuters zijn vrij om met alles mee te doen waar ze geïnteresseerd in zijn en kunnen kiezen uit verschillende activiteiten; leeftijd is daarbij geen criterium. We werken met woordkaarten en stippenkaarten, doen dagelijks muziek maken, dansen en zingen, en we besteden ook aandacht aan beweging zoals yoga en zonnegroet. In de praktijk komen dagelijkse momenten terug zoals buiten spelen en koken met biologische ingrediënten uit eigen tuinen en via de Hofwebwinkel. Er zijn geen mobiele telefoons of tablets van de kinderen in gebruik.

Waar we trots op zijn

We zijn trots op onze duurzame, klimaatpositieve kinderopvang: het hele gebouw is van hout, er liggen 96 zonnepanelen en we gebruiken een warmtepomp met vloerverwarming. In het midden van het gebouw is een open speeltuin van 50 m2, omgeven door veel ruimte buiten met fruitbomen, biologische groententuintjes en dieren. Ook is er een aanpak die hoogsensitieve/hooggevoelige kinderen speciaal ondersteunt.

Voor wie

Gedrag beter begrijpen Door met de bril van Erikson naar kinderen te kijken, leer je hun gedrag beter begrijpen. Een baby die veel huilt, heeft misschien nog onvoldoende basisvertrouwen opgebouwd. Een peuter die overal ‘nee’ op zegt, is bezig met het ontwikkelen van autonomie. Een kleuter die fantasievol speelt en veel vragen stelt, oefent met initiatief nemen.

Vaste activiteiten

Voor mij bleef leren een vervelende en frustrerende bezigheid, totdat verveling en frustratie omsloegen in inspiratie. Richting het eind van mijn derde bachelor-opleiding besloot ik zelf een programma samen te stellen. De opleidingscommissie van mijn faculteit vond dat een slecht idee, maar na een aantal bezwaarprocedures kreeg ik van hogere hand groen licht. In het jaar dat volgde, beleefde ik voor het eerst sinds mijn vroege jeugd een glimp van de ‘leer-vreugde’ die wij mensen volgens mij allemaal in ons hebben. Maar echt stilstaan bij wat me beweegt… mezelf de vraag stellen wat echt in me leeft… dat zou nog jaren duren. Is dit de weg die we onze kinderen willen laten bewandelen? Ze vervelen en frustreren totdat ze (misschien) het anders gaan doen?